Mart Smeets' Column (Dutch)

Mart Smeets' Column (Dutch)

Onmcaht, dat is het…

Er heerste afgelopen zondag, vlak na de start van de laatste etappe van de Tour, enige onzekerheid bij volgers, televisiekijkers, juryleden en organisatoren. Wat moest men toch met die onbekende uitdossing van de heren renners van Team Radio Shack? Ze reden niet in het rood rond, maar hadden de aan Live Strong vastgeketende kleuren geel en zwart en bovendien was op ieders rug een groot cijfer 28 te zien.
En dus schoot men in de kramp.
Wat te doen?
Moest de hele ploeg van de weg geschoten worden wegens insubordinatie?
De Tourbaas, Christian Prudhomme, hield zijn kaken stijf op elkaar. Het was weliswaar zijn feestje, maar wilde hij aangemerkt worden als spelbreker in een door Lance Armstrong opgezet mediageniek “aardigheidje”?
Neen, dat wilde hij niet en dus keek hij even de andere kant op.
Als er dan toch iemand iets moest zeggen, dan moest het maar een UCI-jurylid zijn. Die mocht zijn vingers dan branden aan een heikele zaak, dat begreep Prudhomme heel goed.
En het jurylid stond inderdaad op: hij verordonneerde een directe shirtwissel, hij liet weten dat er een boete aankwam en heel even was er lichte paniek bij alle betrokkenen.
Waar ging het eigenlijk over?
Bij zijn afscheidsetappe wilde L.A. nog een maal duidelijk maken dat hij, verleden jaar, weer opgestapt was om mede aandacht voor de ziekte kanker onder aandacht van de wereldbevolking te brengen.
Zoals wij alleen weten en voelen: een nobel doel. Alleen cynisch ingestelde mensen willen ons doen geloven dat L.A. misbruik maakt van dat idee en dat het allemaal een grote marketingtruc is voor de man uit Texas.
Wie ooit met hem op ziekenhuisbezoek is geweest en hem daar aan het werk heeft gezien met kankerpatiënten weet beter en krijgt plaatsvervangende schaamte als buitenstaanders L.A. beschuldigen van misbruik van welke kanker gerelateerde situatie dan ook.
Dit was de laatste dag dat hij in de Tour ons nog eens, op redelijk speciale manier, kon tonen dat er 28 miljoen mensen op deze wereld de kans lopen binnen korte of iets minder korte tijd aan die ziekte te overlijden.
Die ziekte, vindt niet alleen L.A., maar vindt ieder nadenkend mens, moet aangepakt worden. We dienen met zijn allen attent te zijn, geld in zamelen om een steeds belangrijker tegen-beweging van onderzoekers en medisch-sociaal hardwerkende mensen de mogelijkheid te geven deze vreselijke ziekte tot stand te kunnen brengen.
Dat was het doel.
Niet meer en niet minder, maar omdat de bijna humoristisch aandoende verkleedpartij op last van een UCI-jurylid, de boel ging ophouden, werd het een bijna travestie van een redelijk ludieke actie.
Ik kon ermee leven, ik doorzag het plan van L.A., maar anderen dachten daar anders over.
De Fransen, zo begreep ik uit ‘l Equipe, vonden de marketing gerichte actie iets typisch (verkeerd) Amerikaans. Ze vergeleken het met fastfood ketens, actiefilms, kauwgum en de komst van crooners en al het andere slechte dat de USA onze wereld had gebracht. Dit was slecht gekozen, verkeerde marketing.
En, zo werd er bij verteld, het hield de etappe wel 20 minuten op.
Als er iets vervelend is aan de laatste etappe van de Tour…
Nu kreeg het deze lading mee en kreeg het alle aandacht van de wereld.
Met een staartje natuurlijk.
De boete van de grove (??) overtreding van Team Radio Shack zal door de UCI op de rekening van het Zwitserse kankerfonds worden overgemaakt.
Go figure, wat een ontstellende hypocrieten.
Regels dienen soms overtreden te worden om diep bij ons mensen hun weerslag te krijgen. Dit was zo’n moment dat het niemand pijn deed, dat het waardig en ook nog leuk en zonder poeha werd uitgevoerd en wat doet de scheidsrechter?
Hij pakt een donkergele kaart.
Hij weet niet beter. Hij hanteert de regels.
De regels van de ongevoeligen, van de nitwits, van de schoonmakers, van de lege hoofden. Gevoelloze wezens, op sterk water staande medeburgers, dat zijn het.
Dit was nou zo’n moment, dat door de vingers zien een ‘must” was. Voor 102 kilometer lang.
Regelgevers en beschermers daarvan zijn toch soms zo meelijwekkende mensen. Ik kan er niets aan doen, maar ben het van harte met Johan Bruyneel eens.
Die sprak in een tweet over hersenloze wezens.
Dat is niet aardig gesteld, maar dekt de lading volledig.
Maar, dacht ik, L.A. was nu bijna Voltooid Verleden Tijd en dan kon hij, in zijn finale kilometers toch nog even goed gepakt worden.
Dan werd er tenslotte toch duidelijk wie het echt voor het zeggen had.
Een actie, misschien wel schalks en uiteraard onaangekondigd, voor een zeer nobel doel, werd dan toch nog inzet van het moordende machtspel dat zich altijd al in de contouren van de Ronde van Frankrijk afspeelt.
Dat laatste is, als je er goed over nadenkt, zo intens triest.

Yes
Share this!
Tweet